تاریخچه :

استفاده از لارو Lucilia Sericata در درمان زخم های مزمن اولین نوشته ای که در مورد لارو درمانی موجود است مربوط به کتابهای آسمانی قرآن، انجیل، تورات میباشد. در بدن پاک و مطهر پیامبر بزرگوار حضرت ایوب (ع) زخم های بزرگی ایجاد  می شود، حضرت ایوب از درگاه خداوند متعال طلب کمک می کند. زخم های حضرت ایوب توسط لاروهای نوعی مگس کاملاً بهبود پیدا می کند.

 

لارو درمانی به عنوان یک روش درمانی برای بهبود زخم های عفونی از قرنها قبل در میان برخی از قبایل استرالیا، برمه و قوم مایا استفاده می شد و نمونه ای از تاثیر لارو مگس ها در درمان زخم مجروحان جنگی از قرن 16 میلادی به بعد گزارش شده است.

مکانسیم اثر بر روی زخم:

 

لاروها توسط قلّاب های دهانی قسمت های نکروزه زخم را خراش داده و با ترشح آنزیم Proteolitic بافت های مرده را به حالت نیمه مایع یا سوپی شکل درآورده و سپس آن را می مکند. بزاق لاروها  حاوی آنتی بیوتیک Allantoin  است.

 

لاروها ترشحات آمونیاکی دارند و PH زخم را به حدود8 الی 5/8 می رسانند که در این PH کلونیزه شدن باکتریها دچار مشکل میشود، همچنین لاروها ترشحاتی دارند که سبب تسریع در بهبود زخم و به وجود آوردن فیبروبلاست ها می شوند. ترشح مداوم و زیاد بزاق لاروها سبب شستشوی زخم می شود. لاروها جنب و جوش زیادی در زخم دارند که بعلت ماساژ خفیفی که در زخم ایجاد می کنند سبب تسهیل خونرسانی میشوند. در قسمت سر لاروها وجود دارد که برخورد فیزیکی آنها با میکروب‌ها سبب نابودی قسمت قابل توجهی از آنها می‌شود. لاروها موادی شبیه به اینترلوکین 6 و10 ترشح می‌کنند که سبب بوجود آوردن فیبروبلاست ها و تسریع در بهبودی زخم می‌شوند.

مگس درمانی علاوه بر این که برای دیابتی‎ها مفید است برای معالجه زخم بستر، مقابله با آبسه، زخم‎های پوستی، زخم‎های سرطانی، عفونت استخوان و زخم‎های حاصل از سوختگی استفاده می‌شود.

روش درمان:

در ابتدا تخم مگس ها ضدعفونی شده و پس از ارزیابی کیفی و استریل بودن به ازای هر سانتی متر زخم تعداد 5 تا 10 لارو بر روی زخم بیمار قرار داده می شود و پس از مکیدن عفونت زخم و بهبود زخم این لاروها زخم را ترک می کنند.

برای زخم‎های بزرگ 50 الی 600 عدد لارو گذاشته می‌شود. در زخم‌های کوچک حداکثر تا یک هفته و در زخم‎های بزرگ تا حداکثر 6 هفته درمان کامل می‌شود، ضروری است هر سه روز یکبار لاروها را تعویض کنیم.