گزودا ترشحات طبیعی زخم  در جریان فرایند بهبودی می باشد. شروع این ترشحات در فاز التهابی زخم بوده و باعث مرطوب نگه داشتن زخم و رساندن مواد غذایی به سلولهای در حال رشد می شود.

 

همزمان با تغییرات فیزیولوژیک در زخم تغییراتی در نوع و میزان ترشحات آن ایجاد می شود. در زخمی که در حال بهبودی می باشد اغلب اگزودا بصورت لایه ای نازک و با ترشحات روشن دیده می شود.

در زخم هایی که فرایند بهبودی در آنها به تاخیر افتاده ، ترکیب مایع اگزودا باعث رشد پروتزوآها در زخم می شود که وجود آنها مانع مهمی برای تشکیل بافت جدید در زخم است و فاز التهابی را طولانی تر می کند. با طولانی شدن فاز التهابی ،ترشح اگزودا و ویسکوزیته آن افزایش یافته و به یکی از مشکلات اساسی مدیریت زخم تبدیل خواهد شد.

 

مطالعات نشان داده که pH ترشحات زخم های مزمن با همدیگر متفاوت است. بطوریکه در بیماران مبتلا به سوختگی درجه دوم ، افزایش pH  ترشحات زخم با شروع علایم عفونت همراه بوده است.

تغیرات pH  به احتمال زیاد به تغییرات ظاهر و ویسکوزیته اگزودا منجر می گردد.ترکیب اگزودا همچنین تحت تاثیر گلیکوپروتین مشتق شده از سلولها ، باکتریهای داخل زخم ، مواد پانسمان و میزان هیدارتاسیون بیمار قرار دارد. ادم بیمار و پوزیشن وی می تواند در ویسکوزیته اگزودا تاثیر داشته باشد.

ارزیابی دقیق از ویژگی های اگزودا می تواند سرنخ های مهمی در مورد وضعیت زخم، مرحله بهبودی و سطح باکتری های موجود در زخم را ارائه دهد.

 

انواع اگزودا:

برای ارزیابی میزان و نوع اگزودا به بررسی بستر زخم و پانسمان قبلی زخم بپردازید. ارزیابی دقیق اگزودا شما را در انتخاب نوع پانسمان و مدیریت بهبودی زخم کمک خواهد نمود.

در واقع کلید بهبودی زخم ، مدیریت ترشحات زخم می باشد. کاهش ترشحات زخم و مدیریت آن بستگی به کنترل علل بوجود آورنده آن دارد.در ارزیابی مجدد زخم هر گونه بو، تغیر قوام یا میزان ترشح اگزودا باید بررسی گردد.ارزیابی مجدد و منظم زخم بهترین ابزار برای پایش تغییرات زخم و کشف مشکلات جدید زخم می باشد.