سال 1954 پرستاری دانمارکی به نام الیز سورنسون با مشکلی در زندگی خواهر خود مواجه شد. تورا، خواهر الیز، بدلیل ابتلا به کانسر کولون، تحت عمل جراحی قرار گرفته بود که زندگی اجتماعی وی را عمیقا تحت تاثیر قرار داده ‌بود. جراحان برای وی استوما گذاشته بودند و او از ترس نشت ترشحات استوما جرات خروج از خانه را نداشت.

 


الیز سورنسون، به فکر افتاد تا مشکل خواهرش را به نحوی حل کند، که در نهایت به ایده ساخت کیسه ‏ای از پلاستیک با چسبی حلقه‏ ای که کیسه را به بدن متصل می‏ کرد رسید.

الیز ایده خلاقانه و ابتکاری خود را با تولید کنندگان زیادی مطرح کرد، اما همگی این موضوع را رد کردند تا اینکه آقای لوییز هانسن که یک کارخانه کوچک (کلوپلاست) اما موفق تولید کیسه ‏های پلاستیکی داشت از ایده الیز استقبال کرد و تولید این کیسه‏ ها را در سال 1957 آغاز نمود.اولین کیسه ها چسبی از جنس چسب های پارچه ای مخصوص پانمسمان داشتند که خیلی مواقع باعث تخریب پوست می شدند و برای همین خیلی از بیماران نمی توانستند از این نوع کیسه استفاده کنند.

وسایل و امکانات پیشرفته استومی در دهه 70 میلادی شکل گرفتند و توسعه پیدا کردند.قبل از این زمان بیشتر وسایل و امکانات استومی مانند ظرف جمع آوری ترشحات خروجی از استومی از فلزات، شیشه یا مواد چینی تهیه می شد.

 

مشکل اکثر این وسایل این بود که خیلی کثیف و بد بو می شدند و ضمنا از زیر لباس مشخص بودند.یکی دیگر از مشکلات آنها التهاب پوست ناحیه استومی و علایم آلرژی در آنها بود. قبل از جنگ جهانی دوم اولین نمونه های مواد پلاستیکی پا به عرصه گذاشتند بطوریکه بسیار سبک تر بوده و راحت تر تمیز می شدند حتی بدلیل قیمت کمتر قابلیت یکبار مصرف داشتند.

 

 در سال 1954 کلوپلاست اولین کیسه استومی یکبار مصرف را تولید کرد.بعدا شرکتهای دیگر با تغییراتی در نوع چسب و شکل کیسه و گذاشتن فیلتر آنرا تکمیل تر کردند.

منابع:

http://www.coloplast.ir

http://www.stomaatje.com/history.html

عکس: